Een asielhond beet iedereen die hem wilde adopteren. Het personeel besloot hem in te laten slapen… maar een blind meisje vroeg zachtjes of ze afscheid van hem mocht nemen – en niemand was voorbereid op wat er daarna gebeurde.
Uiteindelijk besloten ze hem in te laten slapen, maar vlak voordat hij naar zijn verblijf werd gebracht, vroeg een blind meisje of ze afscheid van hem mocht nemen… en niemand was voorbereid op wat er daarna gebeurde.
De hond zat al bijna een jaar in het asiel en beet iedereen die in de buurt kwam. Ze hadden alles geprobeerd, maar niets hielp, dus de euthanasie stond gepland voor die dag.
Niet lang daarvoor waren een blind meisje en haar moeder naar het asiel gekomen op zoek naar een hond. Het meisje hoorde het geblaf en vroeg of ze de hond mocht ontmoeten. Het personeel antwoordde meteen:
“Absoluut niet, die hond is gevaarlijk.”
Maar het meisje begon te huilen en zei dat ze alleen maar afscheid van hem wilde nemen omdat niemand anders dat wilde. Uiteindelijk mocht ze naar de kooi, maar ze vroegen haar moeder om haar tegen te houden.
Toen het kleine meisje dichterbij kwam, werd de hond plotseling stil en liep naar het hek. Het meisje stak haar hand uit, de medewerkers raakten in paniek… maar de hond likte zachtjes aan haar handpalm.
Toen jankte hij zachtjes, alsof hij huilde.
Het meisje zei: “Hij is niet kwaadaardig. Hij is gewoon bang omdat hij niet ziet wie hem pijn doet… net als ik.”
Het bleek dat de hond geleidelijk blind was geworden en de mensen die op hem afkwamen niet meer kon zien, dus beet hij uit angst. Niemand in het asiel wist hiervan, omdat niemand de moeite had genomen hem te onderzoeken.
De moeder van het meisje besloot meteen de hond mee naar huis te nemen.
Nu vergezelt deze hond het meisje overal, ook al kan ze zelf bijna niets meer zien.
Is het mogelijk dat twee wezens die de wereld niet kunnen zien, elkaar wél kunnen zien?
