De koning zette een vreemde ijzeren helm op het hoofd van zijn dochter en sloot die met een slot, zodat niemand in het koninkrijk ooit haar echte gezicht zou zien tot aan haar huwelijk: maar toen er eindelijk een bruidegom werd gevonden en op de dag van de ceremonie de helm werd afgenomen, verstijfde het hele paleis van afschuw door wat eronder verborgen zat 😨😳
Toen prinses Eline zes jaar oud werd, gebeurde er in het hele koninkrijk een vreemd voorval dat mensen zich nog jarenlang zouden herinneren. Die dag gaf de koning opdracht om de beste smeden en timmerlieden naar het paleis te brengen, en ’s avonds werd er een zware maskerhelm van hout en ijzer naar de kamers van de kleine prinses gebracht. Hij bedekte volledig het hoofd van het meisje. Aan de voorkant waren alleen smalle openingen voor de ogen en een klein gaatje bij de mond, zodat ze kon eten en drinken.
Aan de helm hing een massief ijzeren slot, en de sleutel droeg de koning altijd om zijn hals en liet hij aan niemand zien. Alleen de koningin wist waarom hij dit zijn dochter aandeed. Na enkele maanden werd zij ernstig ziek en stierf, en daarmee verdween ook de laatste persoon die de waarheid kon vertellen.
Sindsdien droeg de prinses altijd deze vreemde helm.
In het paleis begonnen de meest gruwelijke geruchten te ontstaan. Sommigen zeiden dat het meisje geboren was met een afschuwelijke misvorming die de koning voor de wereld verborg. Anderen waren ervan overtuigd dat er een oude vloek op het kind rustte. Weer anderen fluisterden dat de koning iets verschrikkelijks in het gezicht van zijn dochter had gezien en haar daarna voor altijd voor mensen had verborgen.
Maar niemand wist het zeker.
Dienaren waren zelfs bang om in de richting van de prinses te kijken. Wanneer zij door de paleisgangen liep, viel iedereen meteen stil. Het meisje sprak bijna nooit, kwam zelden in de tuin en hield zich altijd afgezonderd van de anderen. Alleen soms, laat in de avond, hoorden de dienaren hoe zij zacht piano speelde in een lege zaal van het paleis.
Met de jaren groeide de angst om haar heen alleen maar.
Meerdere keren probeerden hovelingen de waarheid te achterhalen. Een smid probeerde ooit een kopie van de sleutel te maken terwijl de koning sliep, maar de volgende ochtend werd hij uit het koninkrijk verbannen. Een jonge dienstmeid probeerde ’s nachts onder de helm te kijken toen de prinses in een stoel bij de open haard in slaap was gevallen, maar de volgende dag verdween het meisje spoorloos uit het paleis. Daarna waagde niemand het nog.
De koning herhaalde altijd dezelfde zin:
— Zij zal haar helm pas afzetten op de dag van haar huwelijk.
Maar de jaren gingen voorbij en er werd geen bruidegom gevonden.
Geen enkele prins wilde trouwen met een meisje wiens gezicht nooit door iemand was gezien. Velen waren bang dat er iets gruwelijks onder de helm verborgen zat. Sommigen zeiden zelfs openlijk dat ze hun leven niet wilden verbinden aan een vloek.
De koning werd ouder en somberder. Hij begreep dat hij ooit zou sterven en dat zijn enige erfgename alleen zou achterblijven.
En toen op een dag kwam er een jonge prins naar het koninkrijk, genaamd Richard. Hij was de zoon van een verarmde vorst en begreep heel goed dat een huwelijk met de dochter van de koning zijn leven volledig kon veranderen. Velen noemden hem krankzinnig toen hij verklaarde dat hij wilde trouwen met het meisje in de ijzeren helm.
In de stad werd dagen en nachten gediscussieerd:
— Hij doet dit alleen voor de troon.
— Nee, hij wil gewoon de waarheid weten.
— Maar wat als hij een monster ziet?
Maar het huwelijk werd toch gepland.
Op de dag van de ceremonie was de grote kathedraal gevuld met mensen. Onder de hoge stenen gewelven brandden honderden kaarsen, en langs het rode tapijt stonden de rijkste en invloedrijkste gasten van het koninkrijk. Iedereen wachtte op één moment.
Toen de deuren eindelijk opengingen, werd het zo stil dat het knisperen van de kaarsen te horen was.
De koning leidde zelf zijn dochter naar het altaar.
Hij droeg een zware donkerrode mantel met bont, en de prinses liep naast hem in een prachtige witte jurk, geborduurd met zilveren patronen. Maar haar hoofd werd nog steeds bedekt door dezelfde houten en ijzeren helm met slot die zij haar hele leven had gedragen.
Zelfs de prins was zichtbaar nerveus. Toen het meisje dichterbij kwam, kon hij zijn blik enkele seconden niet afhouden van het vreemde masker.
De priester begon met trillende stem de ceremonie, en toen kwam het moment waar iedereen op had gewacht.
De koning haalde langzaam een oude sleutel onder zijn kleding vandaan.
In de kathedraal ontstond meteen gefluister. Sommige gasten stonden zelfs op om beter te kunnen zien.
De handen van de oude koning trilden zichtbaar toen hij de sleutel in het slot stak. Er klonk een zware metalen klik.
Daarna verwijderde de koning heel langzaam de helm van het hoofd van zijn dochter. En op datzelfde moment verstijfde de hele kathedraal. Iemand hapte naar adem. Een vrouw liet haar glas op de stenen vloer vallen. En de prins deed een stap achteruit van schrik. Want onder de helm was… 😳😱
Onder de helm was geen misvorming, geen littekens en niets afschuwelijks.
Integendeel.
De prinses bleek ongelooflijk mooi te zijn. Zo mooi dat mensen enkele seconden alleen maar stil naar haar staarden, alsof ze hun ogen niet konden geloven. Ze had lang goudblond haar, een bleke huid en bijzondere lichte ogen die meteen ieders aandacht trokken.
Maar wat de gasten nog meer verontrustte, was iets anders. Op haar gezicht was geen enkele emotie te zien. Ze keek naar de mensen met een volledig lege en koude blik, alsof er in al die jaren iets in haar van binnen was gestorven.
De prins probeerde haar toe te lachen, maar het meisje keek niet eens naar hem.
Toen kon een van de oude raadgevers het niet meer houden en vroeg zacht aan de koning:
— Maar waarom… waarom hebt u zo uw dochter al die jaren verborgen?
De oude koning zweeg lang en antwoordde toen heel zacht:
— Omdat ik zag hoe mannen naar haar moeder keken. Door haar schoonheid begonnen er oorlogen, verraad en moorden. Ik wilde zo’n lot niet voor mijn dochter.
Na deze woorden zakte hij onverwacht op zijn knieën midden in de kathedraal en begon te huilen.
En de prinses sprak voor het eerst in vele jaren zelf. Ze keek langzaam naar haar vader en zei zacht:
— Je hebt niet mijn gezicht verborgen… je hebt mijn hele leven verborgen.
Daarna draaide het meisje zich om en verliet de kathedraal alleen, terwijl ze de prins, de gasten en haar eigen vader achterliet.
Men zegt dat ze enkele dagen later het paleis voorgoed verliet. Sommigen beweerden haar te hebben gezien in verre noordelijke landen, anderen zeiden dat ze onder een andere naam tussen gewone mensen leefde.
